Witold Czesław Suchodolski (ur. 29 stycznia 1887 w Jeziorku, zm. 9 lutego 1967 w Warszawie) – polski historyk i archiwista.
Życiorys Witold Suchodolski urodził się w Jeziorku, gm. Piątnica, w ziemi łomżyńskiej, jako syn Jana i Józefy z Młodzianowskich. Miał trzy siostry: Julię Szmidtową, Marię Gorbaciukową oraz Jadwigę Matuszewską.
Już podczas nauki w szkole w Łomży zaangażował się politycznie. W okresie strajku szkolnego został osadzony w więzieniu. Po krótkim pobycie na wolności został w czerwcu 1906 wywieziony na Syberię, skąd uciekł w sierpniu tegoż roku i przedostał się do Galicji. W Krakowie zdał maturę i w roku 1907 rozpoczął studia historyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim.
Podczas studiów znów zaangażował się politycznie w organizacjach lewicowych. W roku 1911 otrzymał absolutorium na Wydziale Filozoficznym i rozpoczął drugie studia na Wydziale Prawa. Po wybuchu I wojny światowej latem 1914 pod nazwiskiem Romana Glinickiego przekroczył granicę austriacko-rosyjską. Znów został wywieziony na Syberię, skąd przedostał się do Charkowa. W roku 1920 wstąpił jako ochotnik do Wojska Polskiego. W latach 1921–1928 działał w Moskwie i Leningradzie jako wiceprzewodniczący delegacji polskiej w Mieszanej Polsko-Sowieckiej Komisji Specjalnej do spraw rewindykacji dóbr kulturalnych.