W tym celu napisał „Odezwę do obywateli Rabki-Zdroju” odczytywaną podczas niedzielnych nabożeństw i w roku 1933 opublikowaną na łamach Gazety Podhalańskiej, w której apelował o dobrowolne oddawanie nieużywanych już narzędzi rolniczych i sprzętów gospodarstwa domowego, a także obrazów na szkle i rzeźb. Apel spotkał się z pozytywnym odbiorem. Liczba eksponatów okazała się tak duża, że wydzielono 3 sektory muzeum: etnograficzno-religijny, etnograficzno-świecki oraz przyrodniczo-geograficzny. Jako że Rabka była zagłębiem garncarstwa, wkrótce wygospodarowano dla niego osobny dział. Ks. Bulanda podczas wypraw po eksponaty wykonywał dokumentacje (opisy i zdjęcia) zabytkowych budowli. Na początku lat 50 XX wieku zbiory muzealne liczyły około 1000 egzemplarzy. Wraz z uroczystym otwarciem ekspozycji 9 sierpnia 1936 roku ks. Bulanda został ogłoszony pierwszym kustoszem muzeum. Przez kolejne 3 lata kierował działalnością komisji oraz w imieniu PTT zarządzał zbiorami muzealnymi. Po wybuchu II wojny światowej z pracownikami placówki zdołał zabezpieczyć większość eksponatów. Kościół został zamknięty dla zwiedzających.