Ekshumacja ciała Długoborskiej odsłoniły obrażenia; wybite oko, brak paznokci u obu rąk, wiele śladów wybroczyn na nogach, ramionach, czarne od krwi plecy.
13 września 1944 r. odbył się pierwszy po wycofaniu się Niemców pogrzeb Długoborskiej, na który ściągnęły tłumy mieszkańców Ostrowi Mazowieckiej. Jej trumna została zasypana kwiatami. Została pochowana na cmentarzu parafialnym w rodzinnym grobowcu na którym wyryto napis: „Zmarła śmiercią męczeńską”.
Losy ocalonego Emil Ż. przeżył okupację niemiecką. Wstąpił do UB. Od 27 lutego 1945 r. służył w Ostrowi Mazowieckiej, dalej w Sierpcu, następnie we Wrocławiu. Został zwolniony ze służby w UB jako „nienadający się do pracy”. Posługując się przedwojennym nazwiskiem opuścił nielegalnie Polskę z grupą Żydów z organizacji Ichud i przebywał kilka miesięcy poza granicami kraju, m.in. w Wiedniu, gdzie spotkał się ze swoim szwagrem, Naftalem Grabowskim, dalej udał się do Salzburga, gdzie skontaktował się ze swoimi kuzynkami: Janiną i Polą Szwecer. Z początkiem lutego zgłosił się do urzędującej w Stuttgarcie – Polskiej Misji Wojskowej, zgłaszając chęć wyjazdu jako emigrant. Wrócił do Wrocławia 28 lutego 1947 roku. 8 marca 1947 został aresztowany przez UB pod zarzutem nielegalnego przekroczenia granicy i współpracę z obcym wywiadem.