Powięź poprzeczna nie jest jednolitej grubości. Występują w niej silniejsze pasma włókien o przebiegu przeważnie podłużnym. Pasmo leżące przyśrodkowo, zwane sierpem pachwinowym (łac. falx inguinalis), zrasta się podstawą z gałęzią górną kości łonowej i biegnąc w kierunku ku górze łączy się przyśrodkowym brzegiem z pochewką mięśnia prostego brzucha. Drugie pasmo, które ma przebieg podobny do pierwszego i u dołu łączy się z więzadłem pachwinowym, znajduje się bardziej z boku, tak że boczna jego krawędź sąsiaduje już z fałdem półksiężycowatym powięzi poprzecznej. Bocznie zatem od niego znajduje się pierścień pachwinowy głęboki i tę okolicę nazywa się dołem pachwinowym bocznym (łac. fossa inguinalis lateralis), przyśrodkowo zaś znajduje się pole ograniczone krawędziami obu opisanych pasm, które nosi nazwę dołu pachwinowego przyśrodkowego (łac. fossa inguinalis medialis); dlatego samo pasmo położone między tymi dołami określa się jako więzadło międzydołkowe (łac. ligamentum interfoveolare), które wzmocnione bywa czasami włóknami odchodzącymi od mięśnia skośnego wewnętrznego i mięśnia poprzecznego brzucha (mięsień międzydołkowy – łac. musculus interfoveolaris).
Bibliografia
Kategoria:Anatomia brzucha Kategoria:Układ mięśniowy człowieka