W Tomaszowie Lubelskim zapisał się do straży pożarnej i pod pozorem ćwiczeń przeciwogniowych organizował szkolenia członków POW. W mieście tym pracował do końca stycznia 1919 r. W międzyczasie, po rozbrojeniu okupujących miasto oddziałów austriackich, wstąpił razem z pozostałymi członkami POW do Wojska Polskiego, żeby bronić Tomaszowa Lubelskiego, Bełżca i okolic przed Ukraińcami. 2 stycznia 1919 r. został zwolniony z szeregów wojskowych, a w dniu 1 lutego tr. wrócił do Warszawy i podjął pracę w Związku Straży Pożarnych (ówczesnym Związku Floriańskim), gdzie piastował stanowisko starszego instruktora pożarniczegoWBH, sygn. I.482.46-3613a VM, s. 3, 4..
8 lipca 1920 r. wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego i został przydzielony do 9 kompanii 201 ochotniczego pułku piechoty, wchodzącego w skład Dywizji Ochotniczej. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Dnia 30 lipca 1920 r. podczas obrony Suraża wytrwał ze swą sekcją na zajmowanej placówce pod mostem, pomimo prowadzonego przez wroga z bliskiej odległości ostrzału z karabinów maszynowych i artylerii. 2 sierpnia tr. podczas nocnego ataku na Tłoczewo, na czele patrolu bojowego, dokładnie rozpoznał pozycje nieprzyjaciela i umożliwił własnej kompanii przeprowadzenie niespodziewanego ataku. Podczas walki wziął ze swoją sekcja jedenastu jeńcówWBH, sygn. I.482.46-3613a VM, s. 6..