Podstawową jednostką organizacyjną i taktyczną był pluton lotnictwa towarzyszącego w składzie 3-4 samolotów. Dowódca plutonu lotnictwa towarzyszącego przydzielonego do wielkiej jednostki obejmował funkcję dowódcy aeronautyki dywizji piechoty lub brygady kawalerii, a ponadto kierował lotniczą służbą informacyjną.
Dla potrzeb lotnictwa towarzyszącego został opracowany specjalny typ samolotu towarzyszącego. Samolotem towarzyszącym przyjętym na uzbrojenie lotnictwa został Lublin R.XIII. Regulamin opisywał nie tylko cechy dodatnie samolotu towarzyszącego, jak „łatowość startu i lądowania, dobra widoczność i dostateczna zwrotność”, ale wskazywał również jego cechy ujemne, jak „słabość uzbrojenia i mała szybkość pozioma”. Wszystkie samoloty towarzyszące były wyposażone w podchwytywacze meldunków, które służyły do „zabierania przez samolot w powietrzu dokumentów pisemnych, przygotowanych przez oddziały”.
Lotniska polowe dzieliły się na podstawowe, wysunięte, zapasowe oraz lądowiska. Lotnisko podstawowe dla jednostki towarzyszącej powinno być usytuowane jak najbliżej dowódcy, na którego korzyść miało pracować.