Pierwotnie eskadry wyposażone były w samoloty towarzyszące Lublin R-XIII.
Podstawowe zadania lotnictwa towarzyszącego: bliskie rozpoznanie, zrzucanie i podchwytywanie meldunków, wykrywanie stanowisk ogniowych nieprzyjaciela, kierowanie ogniem artylerii bliskie rozpoznanie taktyczne (rozpoznanie kolumn nieprzyjaciela, czyli długość kolumn, rodzaj maszerujących wojska, jego potencjał i kierunek marszu) utrzymanie łączności z Wielkimi Jednostkami (przechwytywanie meldunków i zrzucanie ich na placówki łączności) współpraca z artylerią (wykrywanie stanowisk ogniowych nieprzyjaciela, kierowanie ogniem artylerii)
W lecie 1939 w każdym pułku lotniczym jedna z eskadr towarzyszących została przezbrojona w samoloty RWD-14 „Czapla”. Zbyt późno uruchomiono seryjną produkcję udanych LWS-3 „Mewa”, aby nimi uzbroić eskadry towarzyszące. Prototypy tych maszyn zostały użyte między innymi przez lotników 26 eskadry obserwacyjnej. Ostatecznie eskadry wyszły na wojnę z przestarzałymi samolotami R-XIII czy RWD-14 „Czapla”.
„Ogólne wytyczne użycia lotnictwa” określały wojenne użycie eskadr towarzyszących (obserwacyjnych):