thumb|180px|Grób Juliusza Niemirycza na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Juliusz Niemirycz herbu Klamry (ur. 1822 w Radostowie, zm. 5 czerwca 1909 w Warszawie) – polski adwokat, pisarz.

Życiorys Urodził się w 1822 w Radostowie jako syn Józefa i Krystyny z Eydziatowiczów herbu Łuk. Ukończył szkołę średnią w kraju. Studiował na Sorbonie w Paryżu, gdzie uzyskał stopień doktora filozofii. Następnie ukończył studia na wydziale prawa Uniwersytetu Petersburskiego.

W latach 50. XIX wieku był sędzią pokoju w Staszowie. Był członkiem Towarzystwa Rolniczego w Królestwie Polskim w okręgu staszowskim. Następnie przeniósł się do Warszawy i został adwokatem Sądu Apelacyjnego. Od 1874 był mecenasem (obrońcą) przy Departamentach IX i X Senatu Rządzącego w Warszawie. Po reformie sądownictwa w zaborze rosyjskim w 1876 został adwokatem przysięgłym. W Petersburgu skutecznie przeprowadził postępowanie i uzyskał koncesję na wydawanie dziennika „Słowo”. Ostatecznie nie rozpoczął działalności wydawniczej. Po śmierci córki Wandy w 1881 roku przekazał koncesję grupie Antoniego Wrotnowskiego.

Pod koniec XIX wieku zamieszkiwał przeważnie w Zakopanem, gdzie spotykał się m.in. z Henrykiem Sienkiewiczem i Stanisławem Witkiewiczem. Od 1901 mieszkał prawie na stałe w Zakopanem, ale pozostawał na liście adwokatów przysięgłych w Warszawie.