Starożytność Aborcja została potępiona w Didache. Potępiali ją Meliton z Sardes, Tertulian i Klemens Aleksandryjski. Bazyli Wielki uznaje aborcję za grzech bez względu na stopień rozwoju płodu/zarodka.
Średniowiecze W średniowieczu aborcja była potępiana niemal jednogłośnie. Sporna pozostawała jednak kwestia animacji. W rozważaniach Augustyna z Hippony na temat poronienia nieumyślnie spowodowanego przez osobę postronną np. w bójce (przykład z Księgi Wyjścia) zauważa, że zgodnie z jej treścią kara dla takiej osoby jest zależna od tego, czy płód jest już „ukształtowany” czy „jeszcze bezkształtny”, a więc czy posiada on już duszę. Bazujący na tej samej terminologii płodu ukształtowanego i bezkształtnego Tomasz z Akwinu pisze, że „jeśli konsekwencją [uderzenia] będzie śmierć matki lub ożywionego płodu, to ten, kto uderzał, nie uniknie zarzutu zabójstwa”. Na podstawie ówczesnej embriologii szacowali, że płód otrzymuje duszę około czterdziestego dnia po zapłodnieniu.