Od 1909 mieszkała w Krakowie, uzyskała 19 maja 1910 tytuł doktora wszech nauk lekarskich na Uniwersytecie JagiellońskimSchwarz S., Nauka i nauczanie położnictwa i chorób kobiecych na krakowskim Wydziale Lekarskim, w: Sześćsetlecie medycyny krakowskiej. T. II: Historia katedr, Kraków 1964 s. 287.
Potem pracowała jako praktykantka (1911-1912), asystentka Oddziału Ginekologiczno-Położniczego (1912-1914) w Szpitalu Św. Łazarza w Krakowie, W tym czasie odbyła praktykę z położnictwa i ginekologii w Dreźnie. Podczas pierwszej wojny światowej pracowała jako chirurg wojskowy w Opawie oraz w Krakowie. Działała wówczas w Lidze Kobiet Galicji i Śląska, członkini i sekretarka Zarządu Naczelnego (1915–1917)Joanna Dufrat, Kobiety w kręgu lewicy niepodległościowej. Od Ligi Kobiet Pogotowia Wojennego do Ochotniczej Legii Kobiet (1908–1918/1919, Toruń 2001, s. 173, 196, 227, 230 . W 1918 powróciła na stanowisko asystenckie w Szpitalu Św. Łazarza w Krakowie. Po śmierci prof. Stanisława Dobrowolskiego została kierowniczką Szkoły Położnych w Krakowie (1918–1938), od 1923 była profesorem tejże szkoły. Przyczyniła się do rozbudowy i unowocześnienia Szkoły która wykształciła szereg pokoleń akuszerek. Stanowiska w Szkole Położnych łączyła w latach 1927–1938 z prymariatem Oddziału Ginekologiczno-Położniczego Szpitala Św.