Konflikt ten doprowadził w czerwcu 1956 do podziału UEF na dwie organizacje: Ruch Europejskich Federalistów (MFE), utworzony z działaczy o podejściu konstytucyjnym oraz Akcja Europejskich Federalistów (AMF) zrzeszających zwolenników powolnej integracji.
Kiedy w ramach EWG ustanowiono unię celną, przynosząc tym samym perspektywę przekształcenia się w unię gospodarczą i walutową, obie organizacje uzgodniły połączenie się w celu wzmocnienia swej działalności politycznej, budowanej wokół kampanii na rzecz wyborów bezpośrednich do Parlamentu Europejskiego. Ta strategiczna idea zaproponowana przez włoskich federalistów, szybko stała się wspólną platformą dla wszystkich federalistycznych organizacji, które spotkały się w kwietniu 1973 r. reaktywując w ten sposób UEF.
Kolejnymi ważnymi działaniami Unii były liczne publiczne demonstracje przyciągające tysiące uczestników. Na przykład demonstracja w Rzymie w grudniu 1975 r, która odbyła się w porozumieniu z Radą Europejską, kiedy to zdecydowano, że wybory europejskie będą odbywać się nawet bez udziału Wielkiej Brytanii i Danii (chociaż w końcu wzięły one udział); demonstracja z udziałem 5000 uczestników w Strasburgu 17 lipca 1979 r. przed siedzibą Parlamentu Europejskiego, zbiegająca się z pierwszą sesją po wyborach bezpośrednich z czerwca;