Została zbudowana w latach 1704–1732 według projektu przypisywanego Giovanniemu Antoniowi Scalfarotto. Zbudowana jest z cegieł i ma 46lub 47 według Cottona metrów wysokości. Dwukondygnacyjną konstrukcję ożywiają pilastry. Kondygnacje są wykończone w górnej części wystającym gzymsem z kamienia istryjskiego. Nad komorą dzwonną, przeprutą pojedynczą, łukowatą serlianą wznosi się wysoki, okrągły bęben, zwieńczony wydłużoną kopułą. Kampanila ma system dzwonów uruchamianych ręcznie.
Wnętrze mały|240px|Wnętrze z widokiem na ołtarz główny Wnętrze kościoła stanowi jedna obszerna i wysoka nawa. Po jej obu stronach znajdują się trzy głębokie kaplice.
Prezbiterium W prezbiterium, podniesionym w stosunku do nawy o kilka stopni, znajduje się wolno stojący ołtarz główny, zbudowany w 1671 roku przez Giuseppe Sardiego, z charakterystycznym dla niego bogactwem i różnorodnością motywów dekoracyjnych, takich jak: kolumny z kapitelami, zwisy, lustra, belkowanie i polichromowane marmury. Na ołtarzu stoją cztery marmurowe posągi świętych: Piotra, Pawła, Juliana i Jana Ewangelisty (wszystkie z 1600 roku) dłuta T. Ruera.