uzyskał ją po długich staraniach dopiero w 1230, gdy na świecie było już czworo dzieci z tego małżeństwa. W 1244, po śmierci siostry, Małgorzata objęła tron flandryjski. Rozpoczął się wówczas konflikt o zapewnienie następstwa po jej śmierci pomiędzy Wilhelmem a Janem z Avesnes, synem Małgorzaty z pierwszego małżeństwa, które zostało unieważnione przez papieża w 1215, choć faktycznie trwało jeszcze kilka lat.
Konflikt o sukcesję flandryjską został rozsądzony przez króla Francji Ludwika IX Świętego w 1246 (a więc już po śmierci Wilhelma), przyznając potomkom Wilhelma prawo do sukcesji w hrabstwie Flandrii, a Janowi i jego potomkom w hrabstwie Hainaut. Spór między rodzinami trwał mimo to nadal.
Wilhelm został pochowany w klasztorze cystersów w Orchies, który ufundowała Małgorzata aby uczcić pamięć Wilhelma. W 1257 klasztor wraz z grobem Wilhelma został przeniesiony do Flines.
Rodzina Z zawartego w 1223 małżeństwa z Małgorzatą flandryjską (zmarłą w 1280) pochodziło pięcioro dzieci: Joanna (1224–1246), żona hrabiego Rethel Hugona III, a następnie hrabiego Bar-Mousson Teobalda II, Wilhelm III (1225–1251), hrabia Flandrii, Gwidon (1226/7–1304), hrabia Flandrii, Jan (1228/9–1258), Maria (1230/1–1302), ksieni w opactwie Flines.
Przypisy
Kategoria:Władcy Flandrii Kategoria:Dynastia z Dampierre Kategoria:Zmarli w 1231