W stosunku do poprzednika uległa też obniżeniu masa broni.
Po pomyślnie przeprowadzonych próbach w 1938 roku wyprodukowano 300 sztuk i do maja 1939 roku jeszcze 169 egzemplarzy, co daje łącznie 469 sztuk. W 1939 roku przeprowadzono próby porównawcze luf do karabinu maszynowego wz. 36: wykonanych z surówki węglowej o takim samym składzie co lufy do ciężkiego karabinu maszynowego wz. 30 i wykonanych z wolframu.
Użycie Karabiny maszynowe wz. 36 stanowiły uzbrojenie budowanych od 1938 roku na zamówienie lotnictwa bułgarskiego lekkich samolotów bombowych PZL.43A. Broń ta montowana była na PZL.43A w dwóch wersjach: jako stałe, współpracujące z synchronizatorami Motolux JS-3 pod oznaczeniem PWU wz. 36B i ruchome, oznaczone PWU wz. 36R (pomimo tego że dedykowanym ruchomym karabinem dla pokładowych stanowisk strzeleckich był karabin maszynowy wz. 37). Ogółem do 28 czerwca 1939 roku dostarczono do Bułgarii 188 egzemplarzy karabinów maszynowych wz. 36, 47 zestawów części zapasowych i 2 250 000 sztuk amunicji na łączną kwotę około 1 000 000 złotych.