Niewolnictwo na ziemiach polskich prawdopodobnie sięga początków państwa polskiego.
W średniowieczu Na terytorium państwa polskiego do końca średniowiecza istnieli niewolnicy (ludzie niewolni). Ich liczba nie była znaczna i dlatego nie odgrywali oni dużego znaczenia gospodarczego; rekrutowali się głównie z jeńców wojennych i służyli jako czeladź, pracownicy w kopalniach i osadzani na roli chłopi. Podobnie jak w pozostałej części kontynentu, wraz z ograniczeniem dopływu niewolników i zmianami społeczno-gospodarczymi, od XIII wieku liczba niewolników malała, a ich status z czasem upodobnił się do statusu chłopskiej ludności zależnej. Istniała także inna grupa ludzi, co do której istnieją wątpliwości, czy można ją uznać za niewolników. Pewne grupy ludności chłopskiej, zwane w materiale dyplomatycznym (tj. w dokumentach) decimi – czyli ludnością dziesiętniczą, grupowane w dziesiątki, a te z kolei w setki (z setnikiem na czele), osadzane były na określonym obszarze gruntu, z którego zobowiązane były dostarczać władcy część dochodów.