Początkowo okupacja była prywatna, a rząd norweski dowiedział się o niej dopiero po pewnym czasie. Smedal napisał w swoim dzienniku, że celem prywatnej okupacji było uświadomienie władzom norweskim, że wzrost zainteresowania Danii obszarami może osłabić prawa Norwegii do wschodniej Grenlandii. Po intensywnym lobbowaniu przez Hoela, Smedela i różne grupy interesów, rząd norweski zdecydował się na aneksję tego obszaru 10 lipca 1931 roku. Helge Ingstad (1899–2001), norweski traper i pisarz, został mianowany gubernatorem (norw. Sysselmann) nowego terytorium. Norweski minister obrony w rządzie Pedara Kolstada, Vidkun Quisling, rozkazał norweskiej marynarce wojennej, w razie potrzeby, poprzeć okupację.
Ingstad przybył na Ziemię Eryka Rudego na początku 1932 roku, gdzie spędził zimę 1932/33 roku. Swoją rezydencję umieścił w osadzie Antarctichavn. Norweski poziom aktywności wzrósł po aneksji, między innymi za sprawą dużej wyprawy w 1932 roku, którą odbyto statkiem arktycznym „Polarbjørn” (Niedźwiedź polarny). W wyprawie wzięły również udział dwie grupy ekspedycyjne, których zadaniem było wykonanie zdjęć lotniczych okolicy. Król Haakon VII zaangażował się we wsparcie nowej ziemi. Król uważał, że Dania ma zły wpływ na te tereny i wierzył w pełni w zwycięstwo Norwegii w zajmowaniu Grenlandii.