Pojęcie "warstwy S" zaproponowano w 1976.
Warstwa S może spełniać funkcje ochronne, mieć znaczenie w adhezji komórek, wirulencji mikroorganizmów patogennych. U archeonów, u których stanowi jedyną ścianę warstwa S może odpowiadać za utrzymanie kształtu komórki i mieć znaczenie w procesie jej podziału.
Budowa W zależności od gatunku, warstwy S mają grubość od 5 do 25 nm i posiadają identyczne pory o średnicy 2-8 nm. Powłokę S w znacznym stopniu budują podjednostki glikoprotein o masie 40-200 kDa, które mają lekko kwaśny charakter (3-5 pH). Charakteryzują się również obecnością reszt hydrofobowych o wartości 50-60% całkowitej liczby aminokwasów, wykluczając prawie w zupełności z tej puli aminokwasy, które w swojej budowie zawierają siarkę. Istotnym elementem jest wiązanie glikozydowe, występujące zwykle przy resztach aminokwasowych: asparaginianie (N-glikozylacja), a także tyrozynie (O-glikozylacja). Co więcej, około 2-20 miejsc glikozylacji przypada na każde białko warstwy S, a związane z tymi molekułami oligosacharydy posiadają zwykle 2-6 reszt cukrowych (przykładowo: pentozy, aminocukry, heksozy oraz 6-deoksyheksozy). Białka warstwy S „przymocowane” są do powierzchni ściany komórkowej za pomocą wiązań niekowalencyjnych.