Klęcząca postać, która powinna być zwrócona w stronę czarownic, patrzy częściowo przed siebie, ogranicza się do odwrócenia głowy w ich kierunku.

Według Manueli Meny scena czarownic służy przede wszystkim wskazaniu rzeczywistych przyczyn śmierci dzieci. Wbrew przesądom to nie czarownice porywają je i zabijają, ale choroby weneryczne, których główną przyczyną była prostytucja. Według Franka Irvinga temat tego obrazu ma źródło w literaturze. Może nawiązywać do auto-da-fé z 1610 przeprowadzonego w Logroño i opisanego w Relacji spalenia żywcem Logrono. Przyjaciel Goi dramaturg Leandro Fernández de Moratín napisał satyryczno-krytyczny komentarz do tej relacji. Pracę nad nim zaczął w 1797, a wydał go razem z oryginałem w 1812. W tym dziele została także opisana waśń pomiędzy dwiema czarownicami, z których jedna mściła się na drugiej. Przy pomocy diabła i innych czarownic Graciana obudziła swoją rywalkę Marijuanę w środku nocy i otruła ją. Te postaci to według Irvinga kobiety w żółtym i białym stroju.

Technika Kompozycja tego obrazu ma kształt heksagramu, którego centrum przypada na grupę głównych postaci, a szczyt w miejscu głowy latającego mężczyzny.