Jehuda Sza’ari (hebr.: יהודה שערי, ang.: Yehuda Shaari, ur. 8 lutego 1920 w Serecie, zm. 18 września 1997) – izraelski działacz społeczny, prawnik, politolog, autor książek i polityk, w latach 1966–1969 wiceminister rozwoju, w latach 1969–1974 wicemnister turystyki, w latach 1961–1977 poseł do Knesetu.
Życiorys Urodził się 8 lutego 1920 w Serecie w Królestwie Rumunii. Ukończył szkołę średnią, był aktywistą młodzieżowego ruchu syjonistycznego, w latach 1937–1941 jednym z jego przywódców w Rumunii, zasiadał również we władzach Rumuńskiej Organizacji Syjonistycznej.
W 1941 udało mu się wyemigrować do stanowiącej brytyjski mandat Palestyny. W latach 1941–1942 był członkiem kibucu Niccanim. Był założycielem grupy pionierskiej Ha-Ma’awak, którą w latach 1942–1944 trenował w kibucach Gewa i Aszdot Ja’akow.
W 1944 był jednym z założycieli moszawu Allone Abba. Po wojnie, w latach 1945–1947 był emisariuszem Agencji Żydowskiej w Rumunii, a w latach 1947–1948 emisariuszem ruchu Młodej Aliji w Europie Zachodniej. Ukończył Szkołę Prawa i Ekonomii w Tel Awiwie oraz politologię na Uniwersytecie Telawiwskim.