Dyonizy Paweł Gliński, używający także nazwiska Biliński, ps. „Andrzej” (ur. 28 kwietnia 1930 w Warszawie, zm. 24 stycznia 2013 tamże) – polski pułkownik Służby Bezpieczeństwa i dyplomata, ambasador PRL/RP w Pakistanie (1988–1992).

Życiorys Dyonizy Gliński pochodził z praskiej rodziny robotniczej. Podczas wojny stracił rodziców (Eugenia i Feliks). W czasie powstania warszawskiego wywieziony na Pomorze do pracy na roli. mały|317x317px|Grób Dyonizego Glińskiego na Cmentarzu Bródnowskim. Po 1945 działacz Związku Walki Młodych i Związku Młodzieży Polskiej, funkcyjny w organizacji Służba Polsce. W 1949 zgłosił się do służby w aparacie bezpieczeństwa. W 1950 zdał maturę. Ukończył ekonomię w Szkole Głównej Służby Zagranicznej. W latach 1950–1955 pracował w stołecznym Urzędzie Bezpieczeństwa Publicznego, gdzie szybko awansował m.in. za zasługi w zwalczaniu duchowieństwa. W latach 1957–1958 słuchacz Szkoły Departamentu I MSW. Dzięki dobremu sprawowaniu w służbie, przymykano oko na pijackie burdy, jakie wyprawiał na warszawskiej Pradze. Od ucieczki Michała Goleniewskiego w 1961 Gliński występował jako „Dyonizy Biliński” (przy czym jego nową tożsamość miał znać także zbiegły Janusz Kochański). W latach 1961–1965 rezydent w Londynie pod pseudonimem „Andrzej”. Po powrocie zastępca naczelnika Wydziału IV.