Po powrocie do Norwegii pokłóciła się z mężem i zabiła go włócznią, którą ukryła w sukni. Saxo sądzi, że wtedy „przywłaszczyła sobie całe jego imię i suwerenność; ponieważ ta najbardziej zarozumiała panna myślała, że przyjemniej będzie rządzić bez męża niż dzielić z nim tron”.
Stypendium mały|Thorgerda, z którą Lagertha jest identyfikowana, walcząca z Jomsvikingami. Ilustracja Jenny Nyström (1895).
Źródła Saxo Według Judith Jesch bogata różnorodność opowieści w pierwszych dziewięciu książkach Saxo’s Gesta, w tym opowieść o Lagerthie, jest „ogólnie uważana za w dużej mierze fikcyjną”. Przedstawiając kilka kobiet-wojowników w tych opowieściach, Saxo czerpał z legendy o Amazoniach z antyku klasycznego, ale także z różnych źródeł staronordyckich (szczególnie islandzkich), które nie zostały wyraźnie zidentyfikowane. Obraz wojowniczek Saxo jest także zabarwiony mizoginią: tak jak większość ówczesnych duchownych, Saxo uważał kobiety za istoty seksualne. Dla niego tarczowniczki, które odrzuciły tę rolę, były przykładem nieporządku w starej pogańskiej Danii, która została później wyleczona przez Kościół i stabilną monarchię.