Wezwał do respektowania zasad ruchu i utrzymania jedności rewizjonistów w Palestynie. Zapowiedział, że jeśli Halperin i jego grupa chcą kontynuować dotychczasową linię nauczania, to mogą to robić pod warunkiem pozostania bezpartyjnym. Halperin nie zgodził się na te warunki. Przywódca rewizjonistów wysłał do każdego wykładowcy w szkole list oznajmiający, iż nie ma w niej miejsca na „sekciarską politykę” oraz wywyższanie się ponad innych. W 1929 roku w wyniku postępowania dyscyplinarnego Halperin został zdegradowany. Mimo to szkoła kontynuowała radykalną linię szkolenia członków ruchu narodowowyzwoleńczego.
W 1930 roku brał udział w 1. Międzynarodowej Konferencji Bejtaru w Gdańsku. Został tam wybrany na Szefa Przystosowania Wojskowego Bejtaru i oficera Sztabu Bejtaru. W tym samym roku Żabotyński poprosił go o przybycie do Europy, żeby nadzorować szkolenia i programy treningowe członków Bejtaru. W 1931 roku Halperin wraz z żoną przybyli do Warszawy. We wsi Zielonka założył Szkołę Instruktorów Bejtaru. Uczono tam musztry, kopania okopów, pierwszej pomocy, walki wręcz oraz używania broni. Podobne programy zapoczątkował w Białymstoku, Straszowie, Przemyślu, Lublinie, Łodzi, Włodzimierzu (jid. Ludmir) i Baranowiczach.