Przeprowadziła kilkaset pierwszych cewnikowań serca i analizowała wpływ omentopeksji nerek na regulację podwyższonego ciśnienia tętniczego krwi. Propagowała nowoczesne techniki operacyjne, w tym metodę Denis-Browna w spodziectwie.
W 1961 roku przez 6 miesięcy pracowała na stanowisku lekarza oddziałowego szpitala torakochirirgicznego Groaby Road w Leicester w Anglii. 2 grudnia 1966 roku otrzymała stopień doktora habilitowanego na Akademii Medycznej w Warszawie na podstawie pierwszej w Polsce rozprawy habilitacyjnej z zakresu kardiochirurgii dziecięcej pt. Badania doświadczalne nad własną modyfikacją zespolenia żyły głównej górnej z tętnicą płucną u dzieci.
W 1970 roku została powołana na stanowisko konsultanta krajowego w zakresie kardiochirurgii Instytutu Pediatrii w Krakowie. W 1972 roku zreorganizowała oddział chirurgii dziecięcej w szpitalu przy ulicy Działdowskiej podnosząc go do rangi kliniki uniwersyteckiej. Zaczęła tam wykonywać nowatorskie zabiegi operacyjne rekonstrukcji tchawicy i oskrzeli, wad płuc, usunięcia guzów śródpiersia, korekcji pierścieni naczyniowych wytworzenia przełyku z krzywizny większej żołądka oraz licznych operacji noworodkowych.