Feliks Franić albo Franicz (ur. 14 stycznia 1871 w Makowie, zm. 8 stycznia 1937 w Krakowie) – polski malarz, prawnik, sędzia sądu apelacyjnego.

Życiorys Jego ojciec, zawodowy oficer służący na terenie Galicji, był Chorwatem, stąd nietypowe nazwisko, z którym często wiązały się problemy z pisownią. Na jednym z zachowanych nagrobków rodziny Franiciów widnieje ich nazwisko napisane przez „ch” na końcu. Matka Franicia, Anna von Victorin, pochodziła z zamieszkującej od pokoleń na polskich ziemiach rodziny o korzeniach włosko-austriackich. Zmarła dwa miesiące po porodzie. Wychowywany przez ojca artysta dorastał w Makowie Podhalańskim.

Malarstwa uczył się u Jana Matejki, a następnie u Wojciecha Kossaka. Jego płótna cieszyły się w krakowskim środowisku sporym zainteresowaniem. Pomimo tego często nie jest uznawany za malarza profesjonalnego. W latach 1888 i 1892 wystawiał w krakowskim Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych swoje obrazy „Po utarczce kawalerii”, „Dwie placówki” i „Placówkę”. Brał udział w wystawie Legionów Polskich w 1916 roku oraz w Wystawie Niezależnych w roku 1929.