Akt I Doña Eleonora, królowa aragońska, przebywająca od dwudziestu lat na wygnaniu w Kastylii, ma nadzieję, że obecny bunt Aragończyków przywróci jej córce tron. Dlatego namawia Elwirę, by dla wzmocnienia swej pozycji poślubiła przychylnego jej don Alvara. Elwira nie jest pewna jak jej lud przyjmie obcego, poza tym jest zakochana w dzielnym Karlosie. Królowa kastylijska Izabela, po śmierci męża, zgodnie z wolą zgromadzenia stanowego, ma wybrać na męża jednego z trzech grandówː Dom Lopego, Dom Manrique lub Dom Alvara. Wszyscy trzej wielmoże obiecują całkowite posłuszeństwo wobec jej woli. Gdy nadchodzi Karlos i próbuje usiąść na wolnym miejscu obok nich, sprzeciwiają się temu z powodu jego nieokreślonego pochodzenia. Karlos powołuje się na swoje zasługi względem Kastylii i zmarłego królaː trzykrotne ocalenie sztandaru, które zdecydowało o zwycięstwie nad Maurami, ocalenie życia króla, wdarcie się na mury Sewilli i otwarcie jej bram wojskom kastylijskim. Królowa pragnąc zamknąć usta grandom wynosi Karlosa do godności markiza Santillany, księcia Pennafiel, i gubernatora Burgos. Dom Lope ostentacyjnie wychodzi. Rozdrażniona królowa czyni Karlosa sędzią w sprawie wyboru jej męża.