Analiza W swej aktualnej wymowie sztuka jest apoteozą kardynała Mazarina. Człowiek nieznanego pochodzenia, dzięki swej cnocie przewyższył grandów i zdobył miłość królowej, otoczonej możnymi i wpływowymi wasalami. Zwalczał z powodzeniem wrogów zewnętrznych i odpierał pretensje możnowładców. Nie bez powodu, Kondeusz, niechętny Mazariniemu, przeciwstawił się sztuce.
Karlos kocha królową Izabelę w skrytości serca, bez nadziei na zadośćuczynienie z jej strony. Jest świadomy, że ani królowa ani księżniczka Aragonu nie wyjdą za zwykłego rycerza, aby nie sprzeniewierzyć się własnej pozycji. Ich mękę osładza ofiara uczyniona z uczucia, przez co stają się one prekursorkami późniejszych bohaterek. Sztuka ostatecznie kończy się śzczęśliwie. Bohater tytułowy pomaga królowej kastylijskiej poskromić grandów, sam zaś wstępuje na tron połączonych królestw, nikt bowiem nie wątpi, że syn rybaka i najemny rycerz jest w istocie dziedzicem korony. Dodając podtytuł komedia heroiczna Corneille, jak się wydaje, szukał formy pośredniej pomiędzy dramatem wyższych sfer a dramatem mieszczańskim. Nowy gatunek zakładał podziw dla głównego bohatera, a nie litość czy trwogę jak w tragedii arystotelesowskiej.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Twórczość Pierre’a Corneille’a Kategoria:Utwory literackie z 1650 Kategoria:Utwory literackie, których akcja toczy się w średniowieczu