Jednocześnie został uniewinniony od oskarżenia o zbrodnię kradzieży w myśl § 171, 173, 174 II d) u. k. oraz o zbrodnię sprzeniewierzenia w myśl § 183 u. k.. Oskarżenie i skazanie Amorta było zaskoczeniem dla społeczności Przemyśla z uwagi na przekonanie o jego nieskazitelności, a cała sprawa była szeroko komentowana także w prasie ogólnopolskiej. 28 listopada 1899 Amort jako skazaniec został odtransportowany w grupie więźniów z Przemyśla do zakładu karnego we Lwowie. Według stanu z marca 1902 odsiadywał karę w więzieniu Brygidki we LwowieInformowano, że znalazł się w grupie wylosowanych radnych, „których urząd radziecki się już skończył”. .
Życie prywatne Był żonaty z Emilią (zmarła przed 1899). Byli bezdzietni. Oboje zamieszkiwali w Przemyślu w domu pod numerem 115. Adolf Amort posiadał realność przy ulicy Długiej.
W 1907 na terenie prywatnym, tzw. „Amortówce”, zaplanowano budową siedziby komendy korpusu c. k. armii. 18 października 1909 Kasa Oszczędności nabyła na publicznym przetargu grunty „Amortówki”, na której parcele pojawiały się oferty, co miało pokryć dawne straty. Na początku 1910 został rozstrzygano konkurs na parcelację „Amortówki”, ogłoszony przez Dyrekcję Kasy Oszczędności w Przemyślu.