Iwan Iljicz Starżynski (ros. Иван Ильич Старжинский, ur. 13 marca 1912 we wsi Bałandino obecnie w rejonie asiekiejewskim w obwodzie orenburskim, zm. 1 maja 1980 w Riazaniu) – był radzieckim lotnikiem wojskowym stopniu podpułkownika i Bohaterem Związku Radzieckiego (1946).
Życiorys Urodził się w rodzinie chłopskiej. Miał wykształcenie średnie, pracował jako koniuch w Millerowie. W 1930 został powołany do armii, uczył się w szkole piechoty w mieście Ordżonikidze (obecnie Władykaukaz), skąd został odkomenderowany do nauki w wojskowej szkole lotników w Orenburgu, którą ukończył w 1934. Brał udział w wojnie z Finlandią 1939–1940, a od czerwca 1941 w wojnie z Niemcami. Walczył na Froncie Zachodnim w składzie 125 pułku lotnictwa bombowego 13 Mieszanej Dywizji Lotniczej i od września 1941 do stycznia 1942 w składzie 222 Dywizji Bombowców na Froncie Leningradzkim. Od lipca do października 1942 wraz z dywizją pozostawał w rezerwie Stawki Najwyższego Naczelnego Dowództwa, po czym została włączona w skład Lotnictwa Dalekiego Zasięgu;