Później uczestniczył w likwidacji przyczółka nikopolskiego, wyzwalaniu Nowego Bohu i Basztanki podczas operacji krzyworoskiej i bieriezniegowato-sniegiriowskiej, forsowaniu Dniestru i uchwyceniu przyczółka, operacji brzesko-lubelskiej i wyzwalaniu Łukomli, Siedlec, Lublina, Magnuszewa i forsowaniu Bugu, Wisły i walkach o zdobycie, utrzymanie i rozszerzenie przyczółka magnuszewskiego (1944), następnie w operacji wiślańsko-odrzańskiej, w tym w wyzwalaniu Łodzi i Poznania i forsowaniu Odry z uchwyceniem przyczółka kostrzyńskiego, operacji berlińskiej i walkach ulicznych w Berlinie (1945). Jako zastępca dowódcy 140 gwardyjskiego pułku piechoty ds. politycznych 47 Gwardyjskiej Dywizji Piechoty 8 Gwardyjskiej Armii Ogólnowojskowej w stopniu podpułkownika 3 lutego 1945 wraz z batalionem sforsował Odrę w rejonie Kostrzyna i uchwycił przyczółek, od 16 kwietnia 1945 brał udział w walkach o wzgórza Seelow, potem sforsował Sprewę i zdobył więzienie w Moabicie. Po wojnie był zastępcą dowódcy 63 gwardyjskiego pułku piechoty ds.