Julius Christiansen (30 marca 1897 w Westerland, zm. 12 października 1951 w Swierdłowsku) – niemiecki prawnik, oficer wywiadu i polityk.
Życiorys Urodził się na wyspie Sylt, uczęszczał na preparandę i seminarium nauczycielskie w Tondern w 1914. Po zakończeniu I wojny światowej, w czasie której służył w armii cesarskiej, ukończył szkołę średnią w Kilonii w 1919 roku i rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie w Getyndze. Dd 1921 studiował prawo i ekonomię na Uniwersytecie Hamburskim, gdzie w 1922 obronił doktorat. W 1920 wstąpił do Niemieckiej Partii Ludowej, w kwietniu 1932 został wybrany z jej ramienia do parlamentu pruskiego, w którym reprezentował okręg 13 (Szlezwik-Holsztyn) Bernhard Chiari (Hrsg.): Die polnische Heimatarmee. Geschichte und Mythos der Armia Krajowa seit dem Zweiten Weltkrieg. Oldenbourg Verlag, S. 516.
Po wybuchu II wojny światowej jako oficer rezerwy został powołany do służby czynnej i skierowany do pracy w Abwehrze. Początkowo służył w okupowanej Danii, w Kopenhadze, w 1941 został szefem Abwehrstelle Biarritz w okupowanej Francji. Od listopada w stopniu majora kierował Abwehrkommando 304 (kontrwywiad IIIF) w okupowanym Wilnie prowadząc działania przeciwko radzieckiemu i polskiemu ruchowi oporu na Litwie.