Twórczość W twórczości Bolcoma widoczne są wpływy muzyki Milhauda, Rochberga i Bouleza, a także silna inspiracja ragtime’em i amerykańską muzyką popularną. Posługuje się różnorodnymi technikami kompozytorskimi, od serializmu do kolażu. Skomponował m.in. Black Host na organy, perkusję i taśmę (1967), Open House na tenora i orkiestrę kameralną (1975), Ragomania na orkiestrę (1982), sonatę wiolonczelową (1990), A Whitman Triptych na sopran i orkiestrę (1995), koncerty: fortepianowy (1976), skrzypcowy (1983) i klarnetowy (1992), cykl 46 pieśni Songs of Innocence and of Experience na solistów, chór i orkiestrę do poezji Williama Blake’a (1956–1981), opery McTeague (1992), A View from the Bridge (1997–1999) i A Wedding (2004), 14 Piano Rags (1967–1970), Dark Music na kotły i wiolonczelę (1970), Concertante na skrzypce, wiolonczelę i orkiestrę (1985), Spring Concertino na obój i orkiestrę kameralną (1989), Fantasy Sonata na fortepian (1989), Concerto Grosso na kwartet saksofonowy i orkiestrę (2000), Medusa na sopran i orkiestrę kameralną (2003), musical Casino Paradise (1990).
Jest autorem napisanej wspólnie z Robertem Kimballem książki Reminiscing with Sissle and Blake (1973).