W 1824 roku kościół św. Jakuba stał się kościołem parafialnym. W 1849 roku w czasie Republiki Rzymskiej wyposażenie świątyni zostało spalone w ognisku na Piazza del Popolo, a samą świątynię przekształcono w stajnię. Spowodowało to konieczność przeprowadzenia remontu, co miało miejsce po przywróceniu władzy papieskiej w tym samym roku, renowację ukończony w 1863 roku pod kierunkiem Gaetano Morichini. Kolejne renowacje miały miejsce w latach 1890–1912.
Architektura i sztuka Świątynię zbudowano na planie eliptycznym, oś kościoła jest główną osią elipsy. Kościół ma prezbiterium z apsydą oraz po obu stronach po trzy zewnętrzne kaplice.
Świątynię wzniesiono z cegły z detalami architektonicznymi z wapienia trawertynowego.
Budowla ma dwie identyczne dwukondygnacyjne dzwonnice zlokalizowane po obu stronach prezbiterium, niewidoczne od strony ulicy.