Schronisko pod Wielkim Połomem – górskie schronisko turystyczne, które było położone w Beskidzie Morawsko-Śląskim w Czechach. Budynek znajdował się na wysokości 944 m n.p.m., na wschód od szczytu Wielkiego Połomu. Zniszczone w pożarze w 1960 roku.
Historia Inicjatorem powstania schroniska był Klubu Czechosłowackich Turystów – oddział w Orłowej-Łazach. Był to drewniany budynek w stylu wałaskim według projektu architektów Kolářa i Rubiego z Ostrawy. Koszt budowy wyniósł 484 650 koron, a oficjalne otwarcie nastąpiło 10 sierpnia 1924 r. Obiekt mieścił dwie sale jadalne (dużą i małą), duży pokój gościnny, kuchnię, spiżarkę, toalety, sześć pokojów z 12–15 łóżkami (według innych danych: 35 łóżek), a w piwnicy dwie dodatkowe sale przeznaczone na noclegi zbiorowe z miejscem na 40–60 sienników (w 1931 roku było to już 40 miejsc na łóżkach piętrowych). Budynek od południowego wschodu okalała obszerna 16-metrowa przeszklona weranda przylegająca do sali jadalnej.