W tym roku obroniła na Uniwersytecie Warszawskim pracę doktorską poświęconą powieści Faraon Bolesława Prusa (jej promotorem był Julian Krzyżanowski). W latach 1948–1949 pracowała w Państwowym Instytucie Wydawniczym jako kierowniczka działu adiustacji i korekt, a od 1950 na Uniwersytecie Warszawskim. W roku 1954 uzyskała nominację na docenta, w 1960 – na profesora nadzwyczajnego, a w 1970 – profesora zwyczajnego.

Pełniła wiele funkcji uniwersyteckich, m.in. prodziekana Wydziału Filologicznego UW (1954–1958), prorektora UW (1962–1965), dyrektora Instytutu Języka i Kultury Polskiej dla Cudzoziemców „Polonicum” (1968–1973), dyrektora Instytutu Filologii Polskiej (1973–1975) oraz dziekana Wydziału Polonistyki (1975–1976). Była też członkiem Komitetu Nauk o Literaturze PAN, w tym jego przewodniczącą (1970–1971).

Aktywna w środowisku polskim i międzynarodowym, była członkiem kilku towarzystw naukowych, przede wszystkim Association internationale de littérature comparée (od r. 1976). Brała udział w kongresach i sympozjach naukowych i występowała z referatami w ośrodkach w Polsce i za granicą, m.in. w Petersburgu (gdzie odnowiła kontakt ze swą rosyjską rodziną), Moskwie, Paryżu, Aix-en-Provence, Nantes, Monachium, Pradze.