Według Kazimierza Kowalskiego obecnie istniejące schronisko prawdopodobnie jest fragmentem dużego systemu jaskiniowego, który uległ zniszczeniu. Przed schroniskiem znajduje się płaska powierzchnia skały, na opracowanym przez K. Kowalskiego planie oznaczona jako Dziedziniec.
Historia eksploracji i dokumentacji Po raz pierwszy obiekt wymienił S. Krukowski w 1922 roku. W roku 1949 opisał go Kazimierz Kowalski jako „Schronisko w Rzędkowicach górne”. W lutym 1980 r. zmierzył go K. Mazik. Plan opracowali K. Mazik i J. Zygmunt.
Dziedziniec przed schroniskiem był przekopywany w 1917 r. przez L. Kozłowskiego. W wyniku jego prac namulisko uległo całkowitemu przemieszaniu. W latach 50. XX wieku w schronisku prowadzone były badania archeologiczne. Znaleziono dowody świadczące o zamieszkiwaniu schroniska przez ludzi w kilku okresach historycznych: pod koniec neolitu. Znaleziono z tego okresu krzemienne narzędzia i ceramikę ludzi kultury ceramiki sznurowej, w epoce brązu i młodszej epoce żelaza. Znaleziono fragmenty naczyń ludzi kultury łużyckiej, łużycki grot do strzały i kilka scytyjskich grotów do strzał. Wykonane były z brązu i kości w średniowieczu. Z tego okresu pochodzi kilka przedmiotów żelaznych, ślady paleniska i pozostałości umocnień obronnych w sąsiedztwie schroniska.
Przypisy
Kategoria:Jaskinie Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej Kategoria:Stanowiska archeologiczne w województwie śląskim