We Lwowie zorganizowano obóz przygotowawczy dla lekkoatletów. Zasługą lwowskiego Magistratu wydłużono stadion, dzięki czemu bieżnia lekkoatletyczna mogła uzyskać standardową długość 400 m. Pomocy przy tworzeniu bieżni udzielił również Polski Komitet Igrzysk Olimpijskich (późniejszy PKOl). Planowano także rozbudowanie trybuny głównej. Trwająca wojna polsko-bolszewicka sprawiła jednak, że prac tych nie dokończono (zostały one przełożone na kolejny rok); ponadto niedługo przed igrzyskami Polski Komitet Igrzysk Olimpijskich zdecydował się odwołać wyjazd Polskich sportowców do Belgii. Na stadionie Pogoni Lwów zorganizowano za to w dniach 16–18 lipca pierwsze w historii lekkoatletyczne Mistrzostwa Polski, w których udział wzięli lekkoatleci trenujący na olimpijskim obozie. Najwięcej tytułów na tych zawodach zdobyli sportowcy reprezentujący lwowską Pogoń.
Po ukształtowaniu się granic II RP nastąpił okres pokoju, dzięki czemu życie sportowe nie było targane już konfliktami zbrojnymi. W dniach 13–15 sierpnia 1921 roku na stadionie Pogoni po raz drugi i ostatni zarazem odbyły się lekkoatletyczne Mistrzostwa Polski. Ponownie zawodnicy Pogoni byli górą w największej liczbie konkurencji.