Esequibo Od 1777 r. wraz z utworzeniem kapitanii Wenezueli (hiszp. Capitanía General de Venezuela) przez Carlosa III, rzeka Esequibo stała się granicą między posiadłościami hiszpańskimi a holenderskimi.
W 1814 r. Wielka Brytania weszła w posiadanie holenderskich terytoriów kolonialnych Demerara, Berbice i Esequibo.
W 1822 r. Wielka Kolumbia (w skład której wchodziła Wenezuela) protestowała przeciwko najazdom angielskich osadników na terytorium uznawane za wenezuelskie. Minister spraw zagranicznych José Rafael Revenga, na polecenie Liberatora Simóna Bolívara, przedstawił w Londynie oficjalną skargę władzom brytyjskim stwierdzając: „Osadnicy Demerary i Berbice uzurpowali sobie prawo do dużej części ziemi po stronie rzeki Esequibo, która zgodnie z najnowszymi traktatami między Hiszpanią a Holandią należy do nas. Jest absolutnie niezbędne, by ci osadnicy albo poddali się jurysdykcji i posłuszeństwu naszym prawom, albo wycofali się do swoich dawnych posiadłości”. Dwa lata później José Manuel Hurtado został mianowany nadzwyczajnym wysłannikiem i pełnomocnym ministrem Wielkiej Kolumbii w Wielkiej Brytanii, zastępując José Revengę.
W 1831 r. została utworzona jednolita kolonia Gujana Brytyjska.