Karta nie regulowała jednak spraw własności. Towarzystwo Surinamu mogło zakupić prawa własności nabyte przez Zelandię – nabyło prywatne prawa własności do wszystkich ziem nabytych od Anglików oraz ziem, do których prawo Zelandia nadała plantatorom. Ponadto jako przedstawiciel Stanów Generalnych Towarzystwo uzyskało tytuł (nie prawo własności) do wszystkich innych ziem Surinamu, w tym do ziem „dzikich i leżących odłogiem” oraz do ziem ludów tubylczych, które na mocy Ordre van Regieringe zachowały prawo własności.
W 1682 roku Towarzystwo zaczęło porządkować strukturę relacji własności ziemi w celu maksymalizacji produkcji rolnej. Wprowadzono system podobny do feudalnego – ziemia Towarzystwa Surinamu wypuszczana była w dzierżawę.
Wobec rosnących wydatków na administrację i obronę Kompania zmuszona była przyjąć wspólników. Od 1683 roku Towarzystwo miało trzech równorzędnych udziałowców: obok Holenderskiej Kompanii Zachodnioindyjskiej, miasto Amsterdam i Cornelisa van Aerssena van Sommelsdijcka (1637–1688). W tym samym roku Cornelis van Aerssen van Sommelsdijck został gubernatorem Surinamu i zaczął zakładać liczne plantacje trzciny cukrowej. Na plantacjach pracowali niewolnicy, których dostarczała WIC.