Publikował artykuły z dziedziny leczenia klimatycznego gruźlicy. Do jego pacjentów należeli m.in. Zofia Nałkowska, Karol Szymanowski, Stanisław Przybyszewski, Michał Choromański. Wspólnie z Hugonem Karwowskim wykonywał pierwsze zdjęcia kimograficzne płuc. Wybuch wojny uniemożliwił im zrealizowanie planów leczenia gruźlicy płuc odmą na Kasprowym Wierchu (około 2000 m n.p.m.).
W 1940 aresztowany przez gestapo, po zwolnieniu otrzymał zakaz przebywania w Zakopanem. Przeniósł się do Warszawy, gdzie został ordynatorem oddziału gruźliczego Szpitala Wolskiego. Od 1942 jako pierwszy w Polsce stosował zewnętrzne ssące sączkowanie jam gruźliczych. Po wybuchu powstania warszawskiego pozostał jedynym lekarzem na oddziale. 5 sierpnia 1944 rozstrzelany wraz z pozostałym personelem i pacjentami szpitala na rogu ulic Zagłoby i Górczewskiej. Jego zwłoki spalono.
Ordery i odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (9 listopada 1931) „za zasługi na polu pracy obywatelskiej, zawodowej i filantropijnej”. Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” (pośmiertnie, 31 lipca 1946).
Przypisy
Bibliografia
Stanisław T.