Niezależność W 1973 r. rząd holenderski rozpoczął negocjacje niepodległościowe z władzami lokalnymi pod przewodnictwem NPS (partii w dużej mierze kreolskiej), które zostały zakończone 25 listopada 1975 r. Holendrzy wprowadzili program pomocy o wartości 1,5 mld USD, który miał trwać do 1985 r. Pierwszym prezydentem kraju został Johan Ferrier, a Henck Arron (lider NPS) premierem. Około jedna trzecia ludności wyemigrowała do Holandii przed uzyskaniem niepodległości, obawiając się, że mieszkanie w nowym kraju stanie się nieopłacalne.
W 1980 r. rząd Hencka Arrona został obalony w wojskowym zamachu stanu przeprowadzonym przez sierżanta-majora Désiego Bouterse’a, prezydent Ferrier odmówił jednak uznania nowego rządu. Kolejny zamach nastąpił pięć miesięcy później, kiedy armia zastąpiła Ferriera senatorem Chin A Senem. Zostało to w dużym stopniu przyjęte pozytywnie przez ludność, która spodziewała się, że nowy rząd pod przewodnictwem armii położy kres korupcji i poprawi standard życia. Było tak pomimo faktu, że nowy reżim zakazał tworzenia partii opozycyjnych i stawał się coraz bardziej dyktatorski. Holendrzy początkowo zaakceptowali nowy rząd;