Polemika księży i obozu narodowego z Listem otwartym sprowadzała się głównie do negowania jego autentyczności. Czasami nawet podawano w wątpliwość samo istnienie księdza Ściegiennego. Nieco szersze polemiki pojawiały się na łamach „Przeglądu Powszechnego” i „Ruchu Chrześcijańsko-Społecznego”. Ksiądz Stanisław Adamski w 1903 roku opublikował w tym drugim piśmie trafną (według Andrzeja Chwalby) analizę motywów fałszerstwa. Krytycy nie byli jednak w stanie wskazać rzeczywistego autora tekstu. Jednym z typów w zaborze pruskim był działacz PPS zaboru pruskiego Rudolf Prukop. Poza propagandą ideologii socjalistycznej List otwarty doprowadził do rozszerzenia kultu samego księdza Ściegiennego, jako alternatywnego wzorca kapłaństwa. Do oznak oddawanej mu czci należały między innymi manifestacje przy miejscu jego spoczynku na cmentarzu w Lublinie czy wystawianie jego portretów – zarówno w domach prywatnych, jak i na spotkaniach partyjnych PPS, gdzie towarzyszył Marksowi, Engelsowi, Lasalle’owi czy Mickiewiczowi.