W 1926 uczestniczyła w założeniu Klubu Kobiecego Lyceum, organizacji kulturalnej na rzecz społecznych, edukacyjnych i pracowniczych praw kobiet, w której odpowiadała za sekcję sztuki organizując wykłady i wystawy. W tym samym roku powołała do życia teatr kameralny El mirlo blanco.
Prowadziła badania etnograficzne, których efektem stały się opracowania poświęcone m.in. tradycyjnej koronce, biżuterii i amuletom w Hiszpanii. Współpracowała z Museo del Pueblo Español [Muzeum Wsi Hiszpańskiej] opracowując katalogi zbiorów. Jej artykuły pisane do prasy (m.in. La Nación, Mujer, El Español) zostały opublikowane w 2018 roku w zbiorze pt. Con voz propia: colaboraciones en prensa de Carmen Baroja [Własnym głosem. Współpraca z prasą Carmen Baroja].
Jej najważniejszą książką okazały się wydane dopiero w 1998 roku wspomnienia zatytułowane Recuerdos de una mujer de la generación 98 [Wspomnienia kobiety z pokolenia 98].
Ważniejsze publikacje El encaje en España (1933) [Koronka w Hiszpanii] Martinito el de la casa grande (1942) [Marcinek z wielkiego