W rzeczywistości przedmiotem tych plotek były rozkazy w Radzie (do administracji kolonialnych) sporządzone przez George’a Canninga pod naciskiem abolicjonistów w celu złagodzenia warunków pracy niewolników po debacie w ich sprawie. Jego głównymi postanowieniami było ograniczenie dziennych godzin pracy niewolników do dziewięciu i zakazanie chłosty dla niewolnic.
Podczas gdy gubernator Berbice natychmiast złożył oświadczenie po otrzymaniu rozkazów z Londynu, i polecił miejscowemu proboszczowi, Johnowi Wrayowi, wyjaśnienie zgromadzeniu jego przepisów, John Murray, jego odpowiednik w Demerarze, otrzymał nakaz z Londynu 7 lipca 1823 r. Środki te okazały się kontrowersyjne, ponieważ zostały omówione w Sądzie Polityki 21 lipca i ponownie 6 sierpnia. Zostały one przekazane jako ostateczne, ale administracja nie złożyła formalnej deklaracji co do jej przyjęcia. Brak formalnego oświadczenia doprowadził do pogłosek, że mistrzowie otrzymali instrukcje, by uwolnić niewolników, ale odmówili.