Da Costa zauważył, że niewolnicy, którzy się zbuntowali, mieli motywy, które opierały się na statusie rzeczy ruchomych: rodziny wielu z nich zostały złapane w rezultacie burzliwych zmian właścicielskich na poszczególnych plantacjach i obawiały się, że zostaną sprzedane i / lub rozdzielone (jak w przypadku niewolnika Telemacha); Chrześcijanie często skarżyli się na szykany i karanie za wiarę; Niewolnice donosiły, że były wykorzystywane lub gwałcone przez właścicieli lub menedżerów (Betsy, Susanna). Niewolnicy byli również często karani z błahych powodów. Wielu menedżerów / właścicieli (McTurk, Spencer) nalegało, aby niewolnicy pracowali w niedziele, oraz odmawiano im wstępu do kościoła; Pollard, menedżer „Non Pareil” i „Bachelor’s Adventure”, był wobec nich notorycznie brutalny. Quamina skarżył się na częste pozbawianie go legalnego dnia wolnego i brak możliwości pójścia do kościoła; nie mogąc zająć się swoją chorą żoną, znalazł ją martwą pewnej nocy po powrocie do domu.