Kolejne jego dzieła to: L'esistenzialismo di Heidegger (1942), La Chiesa cattolica (Mediolan, 1944 i drugie wydanie w Brescii w 1951) oraz Esistenzialismo ateo ed esistenzialismo teistico (Padwa, 1952).
Spekulatywne aspekty spirytyzmu Stefaniniego ujawniają się w jego dziele Idealismo cristiano (Padwa, 1930). Kilka z jego prac poświęconych jest problemowi estetyki jako czystej wrażliwości: Problemi attuali dell'arte (1939), Arte e critica (Mediolan, 1942), Metafisica dell'arte (Padwa, 1948), Metafisica della forma (1949), Estetica (Rzym, 1953), Trattato di estetica (Brescia, 1955, niedokończone). W 1956 za łożył i został kierownikiem czasopisma wydawanego w Padwie – Rivista di estetica.
21 czerwca 1996 powstała w Treviso Fundacja Luigiego Stefaniniego. Inicjatorami jej powołania byli synowie filozofa – Lucia i Paolo, oraz trzej filozofowie: Giacomo Bernardi, Gian Paolo Cellini i Renato PagottoFondazione Luigi Stefanini, Fondazione.
Przypisy
Kategoria:Ludzie urodzeni w Treviso Kategoria:Ludzie związani z Mesyną Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Włoscy filozofowie XX wieku Kategoria:Włoscy pedagodzy Kategoria:Zmarli w 1956