thumb|XII-wieczna ilustracja przedstawiająca duńskie okręty w trakcie zamorskiej wyprawy wojennej Ledung, także leidag, leiðangr (staronorweski), leidang (norweski), leding (duński), ledung (szwedzki) lething (angielski) lepunger (staroszwedzki) – średniowieczny skandynawski system mobilizacji floty przybrzeżnej bądź przeznaczonej do sezonowych wypraw łupieżczych, oparty na podziale kraju na okręgi, stanowiący morski odpowiednik pospolitego ruszenia.
W ramach ledungu każdy okręg zobowiązany był dostarczyć okręt wraz z określoną przepisami uzbrojoną załogą, wyposażeniem i zapasami żywności na wezwanie króla lub lokalnego przywódcy wojskowego w przypadku konieczności odparcia wrogiej agresji bądź połowę składu w przypadku wezwania na ofensywną wyprawę zamorską.
Etymologia nazwy Pochodzenie nazwy wywodzić się może z zestawienia słów „leid” – „wyprawa morska”, także „towarzyszyć”, „należeć do orszaku” oraz „gagn” – „ekwipunek, wyposażenie”. Na głównie morski charakter ledungu wskazuje marynistyczne słownictwo używane w przepisach regulujących jego szczegóły. Powołanie wojownika określano jako „roa” („wiosłowanie”), grupa farm dostarczająca jednego wojownika określana była w Danii jako „pokładowy”, a w Szwecji jako „dulka”.