Decyzję o utworzeniu Konferencji Przełożonych Żeńskich Klasztorów Kontemplacyjnych w Polsce podjęto na zjeździe przełożonych klasztorów klauzurowych w Loretto w czerwcu 1992 roku. Konferencja została erygowana Dekretem Kongregacji Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego z 8 września 1994 roku. W czasie pierwszego zebrania plenarnego nowo powstałej Konferencji, jakie odbyło się w listopadzie 1994 roku na Jasnej Górze, Ks. Abp Józef Kowalczyk, Nuncjusz Apostolski w Polsce, odczytał dekret erygujący Konferencję i zatwierdzający jej Statut. Podczas tego zebrania wybrano też Radę Konferencji.
Zgodnie ze statutem, „członkiniami Konferencji są Przełożone autonomicznych Klasztorów kontemplacyjnych o klauzurze papieskiej lub konstytucyjnej oraz Prezeski Federacji tychże Klasztorów”, a „celem Konferencji jest ułatwianie współpracy między Klasztorami klauzurowymi w pełniejszym realizowaniu ideału autentycznego życia kontemplacyjnego zgodnie ze wskazaniami Kościoła”, szczególnie poprzez „ułatwianie kontaktów i wymianę doświadczeń pomiędzy Przełożonymi” oraz „reprezentowanie wspólnych interesów Klasztorów klauzurowych wobec władz kościelnych i świeckich”.