Japońska prasa głównego nurtu zaczęła rozpowszechniać wiele fałszywych bądź zmanipulowanych informacji o romansach i nonkonformizmie autorów „Seitō”, przez co opinia publiczna zwróciła się przeciwko czasopismu. Skłoniło to Raichō do opublikowania kilku artykułów broniących jej ideałów. W swoim eseju z kwietnia 1913, zatytułowanym: „Do kobiet świata” (jap. 世の婦人たちに → Yo no fujintachi ni), odrzuciła konwencjonalną rolę kobiet jako ryōsai-kenbo (jap. 良妻賢母 → dobra żona, mądra matka): „Zastanawiam się, ile kobiet, w imię bezpieczeństwa finansowego, weszło w małżeństwa bez miłości, aby stać się na całe życie służącą i prostytutką jednego człowieka”.
Prezentowana przez Hiratsukę postawa wzbudziła sprzeciw wobec jej czasopisma nie tylko społeczeństwa, ale również władz państwowych, które dokonały cenzury „Seitō”, argumentując swoją decyzję „zakłócaniem porządku publicznego” i wprowadzaniem „zachodnich idei dotyczących kobiet, niezgodnych z kulturą Japonii".
Redakcja „Seitō” została zamknięta w 1915 roku, ale zanim to się stało, czasopismo zbudowało wyraźne podstawy ruchu kobiecego w Japonii.