w bitwie pod Kurskiem i wyzwalaniu Biełgorodu i Kirowohradu (1943), operacji korsuń-szewczenkowskiej i białoruskiej, w tym w walkach o Słuck, Brześć, Dęblin, Otwock, Wołomin i walkach na przedmieściach Warszawy (1944), operacji wiślańsko-odrzańskiej, w tym w wyzwalaniu Mszczonowa, Sochaczewa i Żnina i operacji berlińskiej (1945). Jako dowódca batalionu 35 Brygady Zmechanizowanej 1 Korpusu Zmechanizowanego 2 Gwardyjskiej Armii Pancernej w stopniu majora wyróżnił się podczas operacji wiślańsko-odrzańskiej. 19 stycznia 1945 dowodzony przez niego batalion odegrał dużą rolę w walkach o Sochaczew, gdy wziął do niewoli ok. stu hitlerowców. 22 stycznia 1945 jego batalion opanował Żnin; według oficjalnych danych Rebrik osobiście zastrzelił wtedy 25 niemieckich żołnierzy i 4 oficerów. Został wówczas ranny, jednak nie opuścił pola walki. Leczył rany w szpitalu wojskowym w Skierniewicach, na front wrócił 11 kwietnia. Po wojnie służył w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech, w marcu 1947 ukończył kursy doskonalenia kadry dowódczej, później dowodził batalionem w 60 pułku zmechanizowanym 18 Dywizji Zmechanizowanej w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech, a od marca 1948 do września 1952 batalionem w 52 pułku zmechanizowanym 15 Gwardyjskiej Dywizji Zmechanizowanej w Białoruskim Okręgu Wojskowym.