Nowo powstała Marynarka Wojenna, która decyzją Rady Ambasadorów miała otrzymać sześć poniemieckich torpedowców, potrzebowała w szczególności holowników, które byłyby pomocne we wprowadzaniu okrętów do ciasnego basenu portowego prowizorycznego portu puckiego oraz kontroli toru wodnego prowadzącego przez płycizny Zatoki Puckiej.
Departament dla Spraw Morskich Ministerstwa Spraw Wojskowych w kwietniu i maju 1920 roku zakupił więc w Gdańsku dużą liczbę taboru pływającego, w tym dwa holowniki: „Castor” i „Pollux”. Były to pierwsze holowniki polskiej Marynarki Wojennej.
„Pollux” został zbudowany w 1900 roku w nieokreślonej niemieckiej stoczni, prawdopodobnie w Gdańsku. Nazwa jednostki w polskiej służbie nawiązywała do mitycznego syna Zeusa i Ledy – Polluksa (brata Castora); jego ewentualna wcześniejsza nazwa jest nieznana.
Dane taktyczno-techniczne „Pollux” był płaskodennym holownikiem rzeczno-portowym o długości całkowitej 26,3 metra, szerokości 4,4 metra i zanurzeniu 1,3 metra. Pojemność wynosiła 55 BRT, a nośność 7 NRT.